Energia zamknięta w kadrach – recenzja filmu „Hope”

„Hope” (2026), reż. Na Hong-jin. Kadr z filmu. Źródło: IMDb.

Na „Hope” czekałem z ogromnymi nadziejami już od pierwszych reakcji na festiwalu w Cannes. Wydawało mi się, że może być to kolejny film pełen miłości do kina, dziwaczny projekt, który może i do końca nie jest na serio, ale z pewnością jest robiony przez twórców utalentowanych. Czy rzeczywiście tak jest? Czy może „Hope” to jest zwykły przerost formy nad treścią? 

Od razu muszę zaznaczyć, że nie – „Hope” nie jest przerostem formy nad treścią. To rzeczywiście taki film, jakiego się spodziewałem. Co więcej, „Hope” te oczekiwania przeskakuje. Nie jest to produkcja dla każdego i wiele osób może się odbić już od pierwszych minut. Cała intryga jest zawiązywana stopniowo, w nieco wolniejszym tempie. Przez pierwsze kilkadziesiąt minut nie wiemy zbytnio nic i myślę, że wielu może to po prostu znudzić. Jednak mimo wszystko czuć tu pasję oraz wielką chęć do opowiadania historii przez twórców, głównie za sprawą sposobu, w jaki dobierają poszczególne kadry, czy też jak prowadzą bohaterów.

„Hope” (2026), reż. Na Hong-jin. Kadr z filmu. Źródło: IMDb.

Trzeba podkreślić fakt, że reżyseria ma w tym filmie niesamowicie dużo życia i energii. Czegoś takiego nie widziałem w kinie od czasów „Mad Max: Na drodze gniewu” George'a Millera. Bo gdy po pierwszych kilkudziesięciu minutach dostajemy faktycznie pierwsze pojawienie się antagonisty i pełną akcję to już wtedy nie da się odwrócić wzroku od ekranu. A cała akcja jest niesamowicie dobrze nakręcona, momentami wręcz wgniatając w fotel.

Zapewne odstraszyć niektórych może wygląd pewnych istot pojawiających się w filmie. CGI wykorzystane przy ich stworzeniu nie jest tutaj najlepsze pod względem jakościowym. To nie jest CGI jak z najdroższych hollywoodzkich produkcji, a wygląda to po prostu bardziej amatorsko. Co by jednak nie mówić, to ma swój klimat. Jest to w pewien sposób zakorzenione w całej historii, w takim koreańskim spojrzeniu na science fiction, trochę takiej parodii amerykańskiego science fiction, pełnego jednak oryginalnego ducha oraz miłości do tego gatunku. Więc prawda, sporo osób może mieć wobec tego pewne uwagi. Ja jednak nie uważam tego za wadę, a wręcz przeciwnie – dodaje to uroku i pozwala, aby cały film był naprawdę niesamowitym doświadczeniem. 

„Hope” (2026), reż. Na Hong-jin. Kadr z filmu. Źródło: IMDb.

A doświadczeniem jest głównie ze względu na sceny akcji, których jest tutaj od groma. Dosłownie drugi i trzeci akt to są same sceny akcji, gdzie twórcy przeskakują samych siebie. Liczba kreatywnych ujęć, ruchów kamery oraz zabiegów montażowych i reżyserskich jest tutaj niesamowicie duża. Można by je wymieniać bez końca. Ale dzięki temu ten film po prostu ogląda się znakomicie i nie czuje się w ogóle całkiem sporego jednak metrażu. „Hope” ogląda się lepiej niż większość hollywoodzkich produkcji, w szczególności najbardziej popularnych blockbusterów.

Jak widać ani marka, ani kraj produkcji ostatecznie nie grają roli w jakości filmu. Ważne są natomiast takie rzeczy, jak sama kreatywność twórców, czy pasja, którą chcą się dzielić z innymi. Jasne, można narzekać na „Hope”, że to w zasadzie jest film tylko po to, by wyrzucić z siebie tę energię. Jest to film trochę bez scenariusza i bez jakiejś większej historii, choć można gdzieś tam doszukiwać się klasycznej opowieści o odwadze i poświęceniu. Ale nie trzeba i myślę, że o to właśnie chodzi. „Hope” jest niesamowitym wyrzutem energii twórców, zastrzykiem adrenaliny, który będzie niósł widzów długo po seansie. To kino wyjątkowe, które inspiruje do bycia jeszcze bardziej kreatywnym i jeszcze bardziej pomysłowym w sferze filmowego rzemiosła. 

„Hope” (2026), reż. Na Hong-jin. Kadr z filmu. Źródło: IMDb.

Dla mnie ostatecznie to jest właśnie ten jeden film w roku, który swoją oryginalnością i miłością do kina mnie zachwycił. Dwa lata temu było to „Megalopolis” Francisa Forda Coppoli, rok temu było to „Zmartwychwstanie” Bi Gana. Teraz dostajemy właśnie „Hope”. I mam nadzieję, że w przyszłych latach takich produkcji po prostu będzie więcej.