Jak żywy wśród zmarłych – recenzja filmu ,,Możliwa miłość”

 

,,Możliwa miłość" (2026), reż. Lee Chang-dong. Kadr z filmu. Źródło: IMDb

 Koreański mistrz Chang-dong Lee powraca po ośmiu latach ze swoim nowym, pełnometrażowym filmem, luźno inspirowanym ,,Dekalogiem X” Krzysztofa Kieślowskiego i Krzysztofa Piesiewicza. 

,,Możliwa miłość” niezwykle mnie poruszyła. Jest to niezwykle przygnębiający film, choć ma on w sobie pewne przebłyski szczęścia czy nadziei. Uwielbiam to, jak wolno rozwija się akcja filmu – pozwala on być z bohaterami, przygląda się im, w pewnym sensie widz przeżywa razem z nimi ich ból. Kiedy film się zaczął absolutnie nie spodziewałem się, w jakie rejony może mnie on zabrać. Ostatecznie może nie było tutaj jakiś fajerwerków – choć doświadczyłem paru zaskoczeń – ale rozbroiła mnie prostota tej opowieści, której siłą jest emocjonalność. Odnoszę wrażenie, że jest to wręcz uduchowiona historia.

,,Możliwa miłość" (2026), reż. Lee Chang-dong. Kadr z filmu. Źródło: IMDb

Reżyser luźno inspiruje się ,,Dekalogiem X”, tworząc coś własnego, bliższego sobie oraz osadzonemu w pełni w południowokoreańskiej wrażliwości i stylu, który bardzo mnie do siebie przekonał. Fabuła skupia się na temacie zwolnień robotników oraz restrukturyzacji w wielkich koncernach. W historii jednego z bohaterów na wierzch wychodzi trauma związana ze strajkami pracowniczymi przeciw zwolnieniom, kiedy to on sam stracił swoje stanowisko. Łączy się to również z jeszcze jednym ,,meta-motywem”, jakim jest kręcenie przez jedną z bohaterek dokumentu o życiu zwolnionych robotników. Tak o to w bardzo organiczny sposób zbiegają się ścieżki dwóch rodzin –  rodziny robotniczej i rodziny z wyższych sfer. 

Metraż tego filmu się broni, ponieważ Chang-dong Lee nie śpieszy się z rozwojem opowieści swoich bohaterów oraz relacji między nimi. W sposób bardzo konsekwentny pokazuje narastające problemy w przyjaźni między rodzinami, umacniając wraz z końcem historii relacje w jednej z nich, ale w drugiej powodując pewien rozłam. Uwielbiam w tym filmie to jak reżyser łączy opowiadanie poprzez absolutnie wspaniałe i poruszające dialogi z montażem. Czuć, że rozumie on zarówno słowo, jak i obraz. Nie ma w tym filmie zbyt wiele muzyki, ale kiedy już się pojawia to w fantastyczny sposób dopełnia klimat scen. Kamera skupiona jest niemal cały czas na postaciach oraz ich twarzach, pokazując tym samym ich emocje – czasem głęboko skrywane, innym razem widoczne na twarzy gołym okiem.

,,Możliwa miłość" (2026), reż. Lee Chang-dong. Kadr z filmu. Źródło: IMDb

Jest to film o traumach przeszłości, jednocześnie jednak bohaterowie odnajdują spokój w rozpamiętywaniu jej. Sama gra aktorska jest naprawdę świetna. Wszyscy byli fantastyczni, jednak jedna rola – pomimo, że będąca przez większość czasu ukryta w cieniu innych – wybija się tutaj na wierzch. Jest to postać Sul Kyung-gu, grającego ojca jednej z rodzin. Jest równie świetny w scenach stonowanych, jak i w tych nacechowanych silnymi emocjami.

Obraz, jaki kreuje koreański mistrz, ogląda się niczym ekranizację poezji. Poetyckości nie brakuje tu w dialogach jak i w kadrach. Jest to wspaniały obraz mówiący o życiu bez pracy w kontekście życia w koreańskim społeczeństwie i o jego podejściu do bezrobocia. Codzienność przestaje mieć sens, zamieniając się w cichą depresje i niechęć do kontynuowania swojego życia. Drugim elementem ważnym w fabule jest głęboko zakorzeniona trauma, którą zgotował obywatelowi własny kraj.

,,Możliwa miłość" (2026), reż. Lee Chang-dong. Kadr z filmu. Źródło: IMDb

,,Możliwa miłość” to film iście autorski, oddający hołd pracy Krzysztofa Kieślowskiego oraz Krzysztofa Piesiewicza. Idzie on jednak własną ścieżką, rozczulając i pozostawiając miejsce do namysłu na temat podziałów klasowych, małżeństwa, depresji, przyjaźni czy kultury pracy, co do której również my, Polacy, możemy czuć pewną bliskość. Wszystko to składa się na przepiękny powrót koreańskiego mistrza, który tylko wzmocnił moją chęć do nadrobienia reszty jego dzieł.