 |
| „Inna mamusia” (2026), reż. Rob Savage. Kadr z filmu. Źródło: IMDb. |
Miało być strasznie. Miał to być jeden z najbardziej przerażających horrorów roku. Dużo jumpscarów, nowa ikona horroru – to wszystko było obiecywane przez Roba Savage’a, reżysera filmu „Inna mamusia”. Duże ambicje? Z pewnością. Jednak czy szły za nimi jakieś umiejętności, czy jedynie były to słowa rzucane na wiatr?
Sam początek filmu mógł na to wskazywać, bo zaczynamy naprawdę z wysokiego C. Pierwsze minuty są gęste, energetyczne i od razu rzucają widza w całą akcję. Twórcy robią wtedy coś nietypowego dla horrorów, czyli od razu ujawnia główne zagrożenie – łatwo wtedy pomyśleć, że skoro film zaczyna się tak mocno, to kolejne sceny będą jedynie to potęgować. I tutaj właśnie wchodzi nam reżyser, Rob Savage, który wcześniejszymi, pustymi wypowiedziami jeszcze bardziej zwiększył rozczarowanie swoim filmem wśród widzów. Bo „Inna mamusia” przez cały film potem nie potrafi dorównać pierwszym minutom – tym do momentu pojawienia się na ekranie tytuł. Potem jest tylko gorzej, scenariusz nigdy nie wychodzi poza ramy zwykłej, sztampowej historii o opętaniu, a temat rodzicielstwa i pewnych toksycznych wzorców jest w ogóle niepogłębiony i płytki, żeby nie powiedzieć też toksyczny i szkodliwy.
 |
| „Inna mamusia” (2026), reż. Rob Savage. Kadr z filmu. Źródło: IMDb. |
Wydawać by się mogło, że film będzie fajnie operował metaforą tych kłamstw rodziców, które naturalnie oddziałują na dzieci. To szczególnie w dzisiejszych czasach jest istotne i potrzebne, by też dorośli potrafili zrozumieć swoje dzieci, jednocześnie dostrzegając swoje błędy w ich wychowaniu czy też ogólnym podejściu do życia. Tutaj obracamy się wśród ludzi, którzy ewidentnie pewne błędy popełniają, ale co z tego, skoro ta historia nie ma żadnej puenty i żadnego sensownego zakończenia, które miałoby realny wpływ na widzów. Tematycznie więc produkcja została całkowicie położona przez nieudolność reżysera, który ewidentnie nawet nie miał ochoty na opowieść o pewnych wartościach w rodzinie. Zamiast tego wolał skupić się wprost na horrorze i jego elementach. Więc czy chociaż to się udało?
 |
| „Inna mamusia” (2026), reż. Rob Savage. Kadr z filmu. Źródło: IMDb. |
Film ma dosłownie tylko jeden taki moment, który jest faktycznie przerażający, podczas którego można podskoczyć na fotelu. I pojawia się on właśnie w pierwszych minutach. Późniejsze jumpscare'y już kompletnie nie straszą. Nie są odpowiednio podbudowywane i w porównaniu do tegorocznego „Resident Evil” są zwyczajnie tanie, przewidywalne i fatalnie zrealizowane. Film więc kompletnie nie potrafi przyciągnąć uwagi i jakkolwiek zaangażować na przestrzeni całego seansu. Na domiar złego ma strasznie przeciągniętą końcówkę, mimo że metraż nie jest wcale jakiś duży.
Główna twarz tego filmu, Jessica Chastain, ma całkiem niezłą rolę. Głównie jednak dzięki swojemu talentowi aktorskiemu, który podnosi tą fatalnie napisaną postać ponad poziom beznadziejności. Bo scenariusz w ogóle nie pomaga aktorom, ciągnąc jedynie całą produkcję w dół i dając wrażenie absolutnego braku kreatywności u twórców. Jej ekranowy partner Jay Duplass za to jest bez charyzmy i bez jakiejkolwiek chemii z Jessicą Chastain. Tej filmowej parze po prostu brakuje namacalnej, prawdziwej relacji i ostatecznie ciężko odczuć emocje i rozterki bohaterów. Nie wspominając już o tym, że wszystkie te postacie wydają się być strasznie antypatyczne i odrzucające – kłamstwa, zdrady, brak rozmów i wyjaśnień. I to się nie zmienia przez cały film, nawet w finale, przez co naprawdę podczas oglądania nawet nie chce się tym bohaterom kibicować.
 |
| „Inna mamusia” (2026), reż. Rob Savage. Kadr z filmu. Źródło: IMDb. |
Ostatecznie nie dostajemy nic, o czym moglibyśmy rozmyślać po seansie. „Inna mamusia” to przykład horroru, który jest zrobiony przez zwykłych wyrobników, osoby bez większego stylu, bez konkretnej wizji na film, bez chęci opowiedzenia historii faktycznie o czymś. To horror, jakich wiele, a takich filmów w obecnych czasach nie potrzebujemy. Potrzebujemy za to horrorów, które wychodzą poza schematy. Które zrobią coś nowego, oryginalnego. Więc zamiast iść do kina na „Inną mamusię” lepiej zostać w domu, nie marnować czasu i odpalić sobie na przykład tegoroczne „Resident Evil”, które z kolei idealnie wpisuje się w nurt tych horrorów, których chcemy w kinie jak najwięcej.
0 Komentarze